محمدرضا شاه پهلوی با فشارهای دیپلماتیک (هرچند محافظه‌کارانه)، از اسرائیل می‌خواست که در جنوب لبنان «خویشتنداری» به خرج دهد. این سیاست «فشار دیپلماتیک» مکمل «حمایت نظامی پنهان» بود تا جنوب لبنان به «مستعمره اسرائیل» تبدیل نشود. منبع معتبر: کتاب «روابط ایران و اسرائیل در دوران پهلوی» اثر گیو وارتانیان

قطره تحلیل روابط امام موسی صدر رهبر شیعیان لبنان و ایران برخلافِ تحلیل‌هایِ ساده‌انگارانه که روابطِ ایران و اسرائیل در عصرِ پهلوی را اتحادیِ بی‌چون و چرا می‌دانند، واکاویِ اسنادِ طبقه‌بندی‌شده‌یِ ساواک از سال‌های ۱۳۵۶-۱۳۵۷ حاکی از آن است که در پرونده‌یِ لبنان، "منافعِ ملی" و "حفظِ نفوذِ منطقه‌ای" ایران بر تعهداتِ اتحادِ امنیتی پیشی گرفته بود. استفاده‌یِ مأمورانِ امنیتیِ شاه از واژگانِ انتقادی نسبت به "توسعه‌طلبیِ صهیونیستی"، نه یک موضعِ ایدئولوژیک، بلکه یک سنجشِ واقع‌بینانه از تهدیدات

در یکی از گزارش‌هایِ تحلیلِ سیاسیِ ساواک (سال ۱۳۵۶)، نوشته شده: «تداومِ فشارهایِ نظامیِ اسرائیل بر مناطقِ شیعه‌نشین، توازنِ ظریفِ قدرت در لبنان را به هم زده و زمینه را برایِ نفوذِ شوروی فراهم می‌سازد؛ لذا لازم است از طریقِ نیروهایِ بومی جریانِ امل ، سدِ مقاومتِ مردمی در برابرِ این توسعه‌طلبی ایجاد شود.» منبع معتبر: کتاب ایران و جنبش شیعی لبنان» (از مجموعه اسناد ساواک)